Elk nadeel…

Gescheiden ouders hebben heeft voordelen en nadelen.
Mijn kinderen waren met hun vader een volle week in ein ganzes übertolles huis in Berlijn. Van vrienden. En met vrienden. Zo’n huis met een megatuin met trampoline, glijbaan en schommels.
Zo’n huis met een sauna, een in Hause Kino en voor de rest wel gewoon relaxed geen kwetsbaar friemeldesign en absoluut adequate kinderkamers..

Ik, mag u best weten, doe het niet lekker, lang in gezelschap van andere mensen. Mensen die niet mijn kinderen of mijn partner zijn. Sterker nog, ik krijg nare neigingen. Ik heb mijn Remy-tijd nodig. Dus mijn ding is het niet, zo’n absoluut ontspannen weekje maar wel met continue mensen om je heen.
Mijn nageslacht neigt wat dat betreft naar hun vader. Socialer. Makkelijker. Gelukkig..

Maar goed, na dat weekje kindjesdeprivatie sluit ik ze overgelukkig weer in de armen. Zielsgelukkig dat het krengende kroost weer onder mijn neus in de weg loopt.
De koffertjes zijn uitgepakt, het souvenir (een straffe doos Lindt snaaierij!) is overhandigd, we zitten aan tafel…
Uitvoerig wordt uit de doeken gedaan wat de week Berlijn zoal bood. En, terloops, het inzicht van mijn oudste: “ja mam, echt heel leuk voor ons. Maar zó niet jouw ding. Echt, de hele tijd gewoon gezellig met allemaal mensen. Echt mam, dat zou jij haaaaten…”

het gemis was wederzijds. ter plaatse werd een hartverscheurende Ansicht getekend en een adequate doos troostchocolade aangeschaft

overzichtelijk brein

Cato tuurde naar mijn rechter bovenarm..:”zo’n tattoo zit dus in je hoofd als iets dat je misschien wilt… Gewoon heel lang. En dan zit er ineens iets te veel in je hoofd en dat zet je die tattoo dus maar op je arm. Want dan is er iets uit je hoofd. En nu zit ‘ie nog steeds op je arm.”

En zonder religieus te zijn wil ik op mijn knieën gaan om te vragen of ze tot in lengte van dagen zo antwoorden en vragen mag vinden.

Teenzicht

Bij de eerste schamele zonnestralen knalt Nederland naar buiten. Motorfietsen en dakloze autootjes worden vrolijk filerijdend uitgelaten over dijkjes en over druk befietste landweggetjes. Mal maar zelden hinderlijk.
En in parken, op terrassen of aan zee stranden lillende bovenarmen, mintgroene kuiten, ontblote sportschool bovenlijven en
decolletés craquelés neer. In opmars naar de avond; steevast barbeknoeien met vrienden. Allerhandes en smulweb zijn al driftig geraadpleegd. Vlees noch vis dingen uit Sint Jacobsschelpen badderen dagen van tevoren al in een mengsel van kleinbladige basilicum en limoenolie of in een west-Bengaalse oranje curry. Daar wil ik van af zijn. Cherrypaprikaatjes worden gevuld met kalfswang om zij aan zij gespiesd te worden met wilde anasjes uit Zimbabwe. En het last minute barbeque-laisserfaire-type neemt genoegen met een kant-en-klaar brbq schotel en sausjes uit een potje. Het kan mij niet snel genoeg gestolen worden. Want uiteindelijk resulteert het die avond allemaal in dezelfde verschroeide etensgeuren. Maar door ramen en deuren gesloten te houden, kan ik me net genoeg aan deze traditie onttrekken.
Ook de hooikoorts, de zure zweetwalmen en het ijsgejengel van mijn kinderen, ik noem het slechts onprettige bijkomstigheden van mooi weer. Onprettigheden die ik kan missen hoor, daar niet van.
Maar zodra Helga of Erwin blijmoedig lenteweer beginnen aan te kondigen, slaat de schrik mij wegens iets heel anders om het hart: Birkenstocks. Slippers en sandalen. Een jammerlijk aanhoudende factor in het Nederlandse mooi-weer modebeeld.
Niet zozeer het oude imago van het lelijke stuk schoeisel maar de onvermijdelijkheid van blik op tenen brengt mij compleet van mijn stuk.
God nee, was het maar waar dat het kurkgedrocht nog werd gedragen zoals degelijke wiskunde- en biologieleraren dat vroeger deden: met een geitenharen sok.
Als een wrak ga ik nagelbijtend en trillend de openbare ruimte in sinds de Birkenstock hip is. Vreselijk hoe deze mode werkt, iedereen gaat van huis met ontblote voeten. Iets dat in het pre-Birkenstock tijdperk echt een minder frequente likdoorn in mijn oog was.
Al sinds ik mij kan herinneren gruwel ik bij de aanblik van teennagels. En tot een paar jaar terug kon ik, wel middels ernstig mijn best te doen, teenzicht

de enige manier als, je het mij vraagt

op het terras ontwijken. Maar het kon tenminste. Ongeveer de helft van een willekeurig terras droeg toentertijd nog voetbedekkend schoeisel. Vandaag toont zeker 90% van de bezoekers mij zijn of haar tenen. En zoals een wiskundeleraar mij ooit op geitenharen sokken in Birkenstocks bijbracht: mijn leed is exponentieel toegenomen en niet slechts met 40%.

Zooooooooo vreugdeloos

Als het weer mooier wordt hoor je nog eens wat. Op het terras van een koffiezaak bij mij in de buurt, een aantal dagen geleden…:
“Ga jij nog naar die stocksale van Vingino donderdagavond?”
“Shit, goed dat je het zegt, moe’k even aan Sanne vragen of ze donderdagavond kan blijven. Doen wij daarvoor dan ook meteen even samen een hapje?”
Ik had ze al gezien, de dames, in zorgvuldig nonchalant gestylde outfitjes. Geen ongewone verschijning in dit gedeelte van de stad.
Het gesprek luisterde ik af bij gebrek aan stroom in mijn laptop en matige zin om met al mijn spullen naar binnen te lopen om een tijdschrift te pakken. Goed, dame 2 had duidelijk een nanny-achtige constructie. En kennelijk matig zicht op haar agenda of ruimte nodig om te overwegen of ze donderdag met dame 1 naar de stokseel van Vingino wilde.
Inmiddels had dame 2 haar Blackberry aan haar oor en bestelde ze nanny Sanne voor donderdagavond. Matig agendazicht dus.
Het was geregeld. De dames zouden even lekker samen een hapje doen bij een ongetwijfeld heule hippe toko. Ik kreeg de naam net even niet mee. Sorry.
“Ja, ach Vingino, de halve school loopt erin. Niks origineels, maar als basis ge-wel-dig,” kakelde dame 1 “en aan het eind van het seizoen breng ik het allemaal weg. Naar de Ruilhoek. Krijg je nog best wat voor.”
Dame 2 kent de Ruilhoek wel. Zat in het ‘lullige’ gedeelte van de Maasstraat, toch?
Gegiechel.
Ik ken de Ruilhoek ook wel. Ik kom er zelden want te druk. Maar, toegegeven, er hangen soms best leuke, tweedehands dingetjes. Die een jaar of twee geleden voor een veelvoud van hun huidige prijs in de duurdere winkels hingen.
“… nog altijd beter dan die kinderen die van top tot teen in Haa-en-Emmetjes zijn gestoken. Zooooooooo vreugdeloos.”
Huh?! Ik moet ook niet mijmeren. Nu heb ik net de crux van die zin gemist.
‘Nog Altijd Beter’???
De dames lachten en voor hen was het onderwerp afgesloten.
.”

De bron van spullengeluk

Neem alle reclame-, marketing- en advertisingtheorie.
Kook dit flink in en het overgrote merendeel komt op het volgende neer: vergroot je voortplantingssucces.
Via een omweg, soms, zouden bijna alle reclame inspanningen zich richten op factoren die uiteindelijk te maken hebben met onze kansen op het beste nageslacht. Rijkdom=macht=aanzien=status. En dit geeft toegang tot schoonheid en gezondheid. Je eigen schoonheid en gezondheid of op zn minst die van je partner. Opdat je nageslacht erop vooruit zal gaan. Want jouw kinderen zijn dan het mooist, het sterkst, het gezondst en het slimst. Met dan vanzelfsprekend meer kans op succes dan minder goed uitgevallen leeftijdsgenoten. Kroost van ouders die geen A-merken kochten kortom.
Dat wil ik best geloven. Appelsap van Riedel heeft meer aanzien dan Euroshopper appelsap. Met Appelsientje straal je een duidelijk economisch succes uit en daarmee ben je een geschiktere kandidaat voor het succesvol grootbrengen van superieur nageslacht. Logisch.

Prijsbewustheid is nog net geen zonde, maar imago is alles. De Dwaze Dagen van de Bijenkorf illustreren dat tranentrekkend mooi. Merkgericht Nederland graait zich vechtend een weg door het overvolle warenhuis. De mogelijkheid om met een Burberry aan je arm, Miu Miu’s aan je voeten of een Max Mara over je schouders te lopen, maar dan voor de helft van de prijs, is de financiële krapte de daarop volgende weken meer dan waard. Toch? Je straalt immers succes uit. Met je tas en je schoenen en je jasje ter waarde van een maand wonen en eten.
Het streven om zo succesvol mogelijk je genen door te geven is kennelijk een heel basaal, universeel maar vooral onderbewust verlangen. Want lang niet iedereen wil zich voortplanten en biologisch gezien zou een groot deel als reclamedoelgroep dan na verloop van tijd sowieso vanzelf afvallen. Het zal dus toch niet het beeld van de meest geschikte voortplantingskandidaat zijn waar we zo hard aan werken.
Imago, ohne weiters, makes us move.
We willen kennelijk allemaal graag als succesvol gezien worden. Op elk moment in ons leven.
Middels reclame blijven we het bestaande beeld van succes in stand houden. Blijven wij denken dat een label er verschrikkelijk toe doet.
Zolang het economische klimaat dat toestaat neem ik aan. Want imago is een luxe-product en de begeerfactor van imago neemt af met het toenemen van het gezond verstand. En van oude mensen heb ik gehoord dat honger helderheid in het hoofd brengt.

Notitie: dit stukje schreef ik op mijn MacBook Air, gekleed in een T-shirt van Marc Jacobs, een spijkerbroek van Diesel met daaronder Limited Edition Nike’s.

Onderpresteren

Het laatste rapport van mijn oudste kun je zonder overdrijven matig noemen. En ik weet dat ze beter zou kunnen. Als ze zou willen.
Een beetje ouder spreekt vandaag de dag in zo’n geval dan graag over ‘onderpresteren’ en ‘niet genoeg uitgedaagd worden’.
Allemaal leuk en aardig, maar mijn dochter houdt nou eenmaal erg van kletsen, grapjes maken, klooien, krabbelen, afraffelen en iets minder van volharden als iets niet meteen vanzelf komt aanwaaien. Uitgezonderd jengelonderwerpen, vanzelfsprekend.
Ze is trouwens pas 8, dus ik verwacht niet dat ze op korte termijn inziet dat een gebrek aan zelfwerkzaamheid verderop in het leven vervelende gevolgen zou kunnen hebben.
Vandaar dat ik met modern verpakte ouderwetse methodes het meisje tot enige discipline probeer te bewegen. Er wordt hier wat afgechanteerd. Op een positieve manier natuurlijk. Want straffen werkt minder dan belonen, zegt men. Dus heb ik alles wat ze leuk vindt tot een beloning gemaakt. Lees afgepakt. Bij het behalen van krullen en punten, wordt ze beloond met zaken die eerst tot het basispakket behoorden. U voelt her en der vast grotemensen-parallellen, maar daar gaat het nu niet om. Het werkt wonderwel goed. Broodtrommels verschijnen keurig op het aanrecht. Vieze sokken tref ik in de wasmand aan en eindeloos waarschuwen bij zusterconflicten behoort bijna volledig tot het verleden.
De onderpresterende dochter heeft het trucje heus wel door maar kan niet anders dan zich erbij neerleggen. Het niet-zeuren levert namelijk een toetje op.

Reclame als eerlijke communicatie. Kan dat?

Reclame als eerlijke communicatie. Kan dat?
Omdat ik me licht grieperig voel, ga ik mijn hoofd niet breken over het intense nonsens gehalte van “..als eerlijke communicatie.” Of het formeel onjuist taalgebruik is, weet ik niet, maar ik blijf er ongewild op kauwen om er toch niet uit te komen.
Hoe dan ook, lelijk is het wel maar de strekking van de stelling ‘Reclame als eerlijke communicatie. Kan dat?‘ op de site van het Nederlands Media Netwerk is me duidelijk.
Het eerlijke antwoord lijkt mij nog duidelijker en verbazingwekkend simpel: nee.
Reclame is bij voorbaat bedoeld om aandacht van potentiële kopers op een overbodig product of onnodige dienst te vestigen. Dit mag geen nieuws zijn. Mensen hebben in essentie niet veel meer nodig dan een aangenaam, redelijk schoon huis, eten, drinken, kleding en toegang tot zorg. Goed, wat onderwijs en transport en attributen om genoemde zaken middels een inkomen te verschaffen. In essentie, let wel. Want de mens blijkt een statusgevoelig beestje te zijn. Seks, macht en aanzien moeten het gulzige ego voeden. En dus geeft ons dat de mogelijkheid om kleren van de Keizer te verkopen als bodes van geluk. Reclame is en zal nooit een informatieve boodschap zijn die droog vertelt ‘ik ben er, dit doe ik en dit kost ik’.
Reclame giet onzinnige sausjes voor het onverzadigbare zelfbeeld over basale of overbodige zaken. Als je eerlijke reclame wilt maken, zul je moeten zeggen: U betaalt nu een aanmerkelijk percentage extra voor dit product of deze dienst zodat wij u kunnen vertellen dat wij dit product of deze dienst verkopen. Waarna een matig boeiende uiteenzetting van de productie-, werk- en gebruikswijze volgt.
En op de een of andere manier zie ik dat niet gebeuren.

Hele Zak. Halve Prijs.

Niks is wat het lijkt of wat het beweert te zijn. In supermarkten liegen dozen, potjes, tubes, flessen en pakken zich in onze mandjes. Regels en wetten om het gejokkebrok in te perken worden volgens mij alleen maar soepeler. Dus zal ik voorlopig thuis blijven komen met tassen vol illusies. Een vergezochte ‘elk nadeel heb z’n eigen voordeel’: de Keuringsdienst van Waarde kan nog jaren inspiratie putten uit de schappen om wekelijks een amusante eye-opener te produceren.
Van alle onzin die ons verkocht wordt word ik door de bank genomen niet ongelukkig en misleidende campagnes waarbij de kleine lettertjes bij de informatiebalie op te vragen zijn, raak ik hooguit kort maar hevig geïrriteerd.
De ‘Hele zak, halve prijs’-actie van Albert Heijn was er zo een (voor de kleine lettertjes: ah.nl). Maar de naam van de campagne maakt veel goed.
Hele zak. Halve prijs. Het zal aan mij liggen, maar ik moest meteen aan minder fortuinlijk afgelopen liefdesakkefietjes denken. De hele zak leek niet wat ie beweerde te zijn. En de uitkomst bleek niet eens de halve prijs waard.

Tags:Albert Heijn, Keuringsdienst van Waarde, marketing, prijs, reclame, zak

Jaloers

Ik veronderstel volgens mij weinig origineels met de bewering dat áls er werkelijk een god zou bestaan, er toch op zijn minst geen muggen zouden zijn.
Wees eerlijk; als intelligent designer kun je best een ecosysteem ontwerpen waarin je de mug gewoon weglaat. En als god nog gewoon de old skool maker van dit Alles was, de regisseur die voor elke seconde op elk moment, waar dan ook ter ergens (het almachtige script natuurlijk ook van zijn hand) dan vind ik het een onbegrijpelijk en weinig erbarmelijk gebeuren van zo’n god. De rol van de mug in een mensenleven.
Bij drukkend warme nachten, waarin je de slaap niet kunt vatten een stel zuigende muggen in het verhaal schrijven. Terwijl je als lijdend lam je ramen toch al hermetisch hebt gesloten. Oververhit en benauwd lig je vanonder een laken te spieden naar de schepsels. Intussen tikt de tijd weg en neemt je slaaptekort toe…. Niks. Geen enkele beweging, geen enkel geluid. Alle oneffenheden op je muur en plafond zijn bekend.
Maar dan, bijna in slaap, daar is het. Het zeuren. Het treiterige gezoem in je oor. Opmerkelijk genoeg wel nádat mevrouw de mug eerst muisstil op je rechter ooglid is geland en daar haar muggending heeft gedaan. Als god dan kan bedenken dat deze mug even een triomfrondje boven je oor mag vliegen om je uit je naderende slaap te houden, zodat je aan je ooglid krabbend, kruisjes drukkend en bezweet wraak zweert….
Een beetje gelovige pareert het cliché van de mug en het niet-bestaan van een god door te snedig doch blijmoedig te roepen dat de schepping in zijn geheel volmaakt is en dat lijden in dat perfecte plan thuis hoort en zelfs een bedoeling heeft.
Werp je tegen dat zo’n god voor dat noodzakelijke lijden al heel creatief het één en ander heeft uitgedacht (ik noem daar de nodige ziektes, nare tot oorlog leidende eigenschappen in mensen, natuurrampen, Reggaemuziek, Mart Smeets en gezelligheid) verzeker jezelf er dan maar van dat een beetje getalenteerde reli-debater ook hier listig op zal antwoorden. Iets in de trant van ieder zal zijn deel lijden, klein leed en groot leed.
En op zich is dat laatste waar. Iedereen zal in mindere of meerdere mate lijden in het leven.
Hoe heerlijk is het om te geloven dat daar dan een voorzienigheid achter schuil gaat. Dat het allemaal een doel dient.
Überhaupt is dat hele geloven een zalig ding. Geef toe, ze zijn soms tamelijk benijdenswaardig, die gelovigen. Vooral als het gaat om bidden tegen onheil. Je hoort dat iemand kanker heeft en je hebt het gevoel dat je iets kunt doen om de genezing te bevorderen. Of het lijden te verzachten. Of, in het slechtste geval, dat de getroffene het ultieme geluk heeft gevonden in de hemel.
Het ergste dat je eigenlijk kan overkomen, als gelovige, is een geloofscrisis. Godallemachtig, dat je dus net zoals verstandige mensen enigszins blootgesteld wordt aan de zinloosheid van het alles. Dat je ‘s nachts ligt te piekeren over het leven, de dood en andere onvolkomenheden. En dat je moegepiekerd uiteindelijk bijna, echt bijna, indut en dat je dan een mug in je oor hoort zoemen. Ik wens het natuurlijk niemand toe.

Tags:bidden, creationisten, darwinisten, geloven, god, muggen

Zo zie ik dat dus niet

Ik zie mezelf niet als een doorgewinterde voetbalhater, heus niet.
Hier thuis vinden wij het best knap van de Nederlandse voetballers dat ze tweede zijn geworden op het wereldkampioenschap. Dat de maatpakettertjes en hun gevolg gelauwerd worden omdat ze hun werk goed doen vinden we een beetje gek. Dat daarvoor het dagelijks leven in onze stad een week geleden grotendeels in de war werd geschopt, wakkerde een ergernis-die-kan-uitmonden-in-zware-en-kloppende-haat aan. Om de kans op hartklachten of scheurende nekslagaders te verkleinen, plande ik een onvermijdelijke trip op die bewuste dinsdag naar een kinderschoenenwinkel zorgvuldig. Ruim voor de huldigingsongein aan zou vangen, zou ik te voet met de oudste dochter naar de winkel gaan, Amstel en grachten zorgvuldig mijden evenals het Museumplein en haar omgeving, om daar de o zo hippe sandalen aan te schaffen- de jezusnikes, de kurkzolen monsters die in mijn jeugd alleen door macrobiotische brandneteltheemutsen en geschiedenisleraren mét geitenwollen sokken werden gedragen.
Weken van onderhandeling (eufemisme voor tergend gejengel harerzijds versus dreigementen/sancties mijnerzijds) passeerden voordat Cato zich erbij neer wilde leggen dat de slippervariant niet aan haar voetjes zou prijken. Slippers zijn voor strand- en badgelegenheden en worden door mij niet als serieus schoeisel erkend. Soit dat de hele school er op loopt. Soit dat ongeveer 70% van de stad er op loopt. Ik geloof niet blind in het gezonde verstand van de massa.
Als je acht bent begin je zo’n moeder al tamelijk vervelend te vinden en ik kijk uit naar soortgelijke fitties die zeker en vast gaan volgen.
Maar uiteindelijk werd dit meningsverschil nog vrij soepel geslecht omdat haar sjiekdefriemel sandaal van Italiaanse makelij het begaf en gympen tijdens de recente tropenweken erg warm blijken.

Hoe ik het toch steeds vergeet, dat geplande dingen eigenlijk altijd anders lopen… Mijn kinderen bevonden zich niet op hun resp. buitenschoolse opvang en creche.
Op maandag wist mijn oudste haar vader ervan te overtuigen om nog even bij haar enige en lievelingstante langs te gaan. Dit ontaardde in een logeerpartij. Niks even snel eerst alleen mijn sandaalbehoeftige kind ophalen, sandalen scoren en huiswaarts…. maar afreizen naar Oost om daar met pijn en moeite mijn beider stuks kroost los te pulken. De met zorg uitgezochte winkel is vanaf Oost niet makkelijk bereikbaar en het openbaar vervoer ligt door het huldigingsgedoe nagenoeg plat. Omdat ik grondig voorwerk heb verricht weet ik in dat er in de Kalverstraat een winkel is die niet alleen de alom verkrijgbare slippervariant verkoopt, maar ook de degelijke sandaal. We bereiken tamelijk ontspannen de Kalverstraat. Helaas, de winkel is al gesloten. Alle winkels sluiten ruim voor sluitingstijd door het huldigingsgedoe. Waarschijnlijk uit angst voor plunderend huldigingsgepeupel. Leuk, zo’n feestje.
Inmiddels heeft mijn oudste dochter zich toch wel verheugd op de nieuwe sandaal, er al een kilometer of 4 voor gelopen, terwijl haar zusje nog altijd snurkt in de buggy. We moeten dus door.
Oranje gelal zwelt aan. We moeten rap de stad uit, richting West. Doodvermoeid en in het voorstadium van gelaten opgeven sjokt Cato achter mij aan. Naar huis lopen redt ze niet meer. Onze enige optie is naar de tram die nog wel rijdt en toevallig ook nog eens langs de winkel waar we vorig jaar de bewuste degelijke sandalen hebben gekocht. Een ijsje en een drankje verder, maar we zijn er. Cato ploft neer en het meisje van de winkel draagt de kleuren die in haar maat voorradig zijn aan. Mijn jongste, wakker geworden bij het ijsje, ontpopt zich tot een gretige schoenenfreak. Alles wat haar maat lijkt, is begerenswaardig. Ik kan niet meer. De poef waarop ik zit is nu alles wat ik nodig heb.
Fufuzelagezoem. Gescandeer van slecht verstaanbare leuzen. De Bilderdijkstraat kleurt oranje. Intussen heeft Rifka een belachelijk verzameling schoentjes om zich heen verzameld. Mijn voeten branden maar ik moet gaan ingrijpen. Dus in de benen. In mijn hoofd tel ik tot drie voordat ik me overeind hijs.

Dan zie ik dat er een ontevreden Amsterdam-Zuidwijf nors mijn kant op kijkt. Geërgerd gebaar ik met mijn hoofd de ‘wat-nou?’ naar haar.
Op dat zelfde moment dringt het tot me door. Ik kijk in een spiegel.
Het ontevreden Amsterdam-Zuidwijf ben ik. Ik ‘wat-nou?’ naar mezelf. Volkomen wazig en van slag reken ik af. Cato is dolblij met haar witte hoogglans gezondheidssandalen. Rifka’s naald blijft hangen op de mededeling dat ze thuis ook birkenborstjes heeft. In de tram is nog een bankje vrij en klam en moe staren we voor ons uit. De omweg, het gelal, de zwetende huldigingslichamen, de bierlucht en de luidruchtig Brabantse lolligheid wordt door mijn kroost met verbazing gadegeslagen. Mij bereikt het niet helemaal. Ik zag mezelf zoals vreemden mij dus zien. Brrrrrr.

Tags:birkenstock, huldiging, museumplein, oranje, sandalen, slippers, spiegel, wk