Reclame als eerlijke communicatie. Kan dat?

Reclame als eerlijke communicatie. Kan dat?
Omdat ik me licht grieperig voel, ga ik mijn hoofd niet breken over het intense nonsens gehalte van “..als eerlijke communicatie.” Of het formeel onjuist taalgebruik is, weet ik niet, maar ik blijf er ongewild op kauwen om er toch niet uit te komen.
Hoe dan ook, lelijk is het wel maar de strekking van de stelling ‘Reclame als eerlijke communicatie. Kan dat?‘ op de site van het Nederlands Media Netwerk is me duidelijk.
Het eerlijke antwoord lijkt mij nog duidelijker en verbazingwekkend simpel: nee.
Reclame is bij voorbaat bedoeld om aandacht van potentiële kopers op een overbodig product of onnodige dienst te vestigen. Dit mag geen nieuws zijn. Mensen hebben in essentie niet veel meer nodig dan een aangenaam, redelijk schoon huis, eten, drinken, kleding en toegang tot zorg. Goed, wat onderwijs en transport en attributen om genoemde zaken middels een inkomen te verschaffen. In essentie, let wel. Want de mens blijkt een statusgevoelig beestje te zijn. Seks, macht en aanzien moeten het gulzige ego voeden. En dus geeft ons dat de mogelijkheid om kleren van de Keizer te verkopen als bodes van geluk. Reclame is en zal nooit een informatieve boodschap zijn die droog vertelt ‘ik ben er, dit doe ik en dit kost ik’.
Reclame giet onzinnige sausjes voor het onverzadigbare zelfbeeld over basale of overbodige zaken. Als je eerlijke reclame wilt maken, zul je moeten zeggen: U betaalt nu een aanmerkelijk percentage extra voor dit product of deze dienst zodat wij u kunnen vertellen dat wij dit product of deze dienst verkopen. Waarna een matig boeiende uiteenzetting van de productie-, werk- en gebruikswijze volgt.
En op de een of andere manier zie ik dat niet gebeuren.